NL
————————————————————————————————————————————————————
Vier jaar terug maakten mijn ouders de moeilijke beslissing om te vluchten uit ons thuisland Libanon en een beter leven te zoeken in Europa.
Dit is mijn verhaal.
Nadat we de beslissing maakten te vertrekken, kregen we contact met een Turkse mensenhandelaar die ons zou helpen met de oversteek. We betaalden hem een aanzienlijke som om ons veilig tot aan de Griekse grens te brengen.
We wandelden bijna twee dagen non-stop met weinig eten. De tweede dag hadden we zo goed als geen eten meer over.
Halverwege onze tocht botsten we op gewapende onbekenden die zich voordeden als de kustwacht en ons verplichten geld te betalen. Mijn vader stond zijn dure horloge af.
Na een lange tocht moesten we ons verschuilen voor de politie in een kar met dieren. Daar zaten we met zo’n 30 volwassenen, en kinderen. Door het zware gewicht en de hoge snelheid ontplofte het wiel. We dienden te stoppen bij een benzinestation, waar we ons opnieuw moesten verstoppen voor de politie tot er een nieuwe oplossing werd gevonden.
Ik kreeg ruzie met m’n vader waardoor we even uit onze schuilplaats tevoorschijn kwamen en zo gesnapt werden door de politie. Mijn leven was precies een verschrikkelijke film waar ik in terecht was gekomen. We werden opgepakt en verbleven één dag en een half in de gevangenis. Daarna verhuisden we naar het asielcentrum in Griekenland.
We verbleven daar ongeveer twee maanden, waarna we een nieuwe mensenhandelaar ontmoetten. Ons doel was om naar Duitsland te trekken, omdat we daar familieleden hebben, maar hij overtuigde ons om naar België te gaan.
Mijn leven was precies een verschrikkelijke film waar ik in terecht was gekomen…
Hij bezorgde ons fake paspoorten. Ik diende een sluier te dragen zodat ik op het meisje op het paspoort leek. We reisden een groot deel van onze route via de trein waardoor we regelmatig in stations sliepen. Sindsdien hou ik niet meer van treinen en stations. De geur van urine en alcohol (het gebeurde vaak dat mensen ’s nachts plasten in de buurt van waar wij lagen te slapen, en er verbleven veel alcoholiekers in de stations) doet mij meteen terugdenken aan die periode.
Tijdens de reis viel mijn familie uit elkaar. Toen we kort even in Frankrijk verbleven vertrokken mijn vader en broer en bleef ik achter met mijn moeder.
Eenmaal in België aangekomen met mijn moeder, trokken we naar het Commissariaat-Generaal om asiel aan te vragen waarna ze ons op een bus plaatsten om ons naar een vluchtelingenkamp te brengen.
In dat kamp waren er geen privé kamers. De ruimtes werden enkel gescheiden door gordijnen, en de badkamer werd gedeeld met alle meisjes. Ik voelde me zo ellendig. We kregen slechts enkele maaltijden in het kamp, en als ik boos was op mijn familie kon ik nergens heen om te huilen want we leefden in een gedeelde kamer. We kregen slechts €1 zakgeld per dag waardoor ik ook niets voor mezelf kon kopen..
Mijn moeder ging in dat kamp voor het eerst aan het werk. Ze kuiste er de badkamers en de vloer. Mijn moeder was toen acht maanden zwanger..
Na acht maanden kregen we te horen dat onze asielaanvraag niet aanvaard was.
We sliepen tijdens onze reis vaak in stations en in openlucht
Ondertussen woonden we binnen België al op drie verschillende plaatsen: Menen, Sint-Niklaas en Kortrijk. Het is moeilijk om ergens een leven op te bouwen omdat we nooit weten hoelang we kunnen blijven. Ik verbleef eerst 8 maanden in het opvangcentrum van Menen, daarna 10 maanden in het opvangcentrum van Sint-Niklaas. Daartussen trokken we naar Duitsland omdat we daar asiel wilden aanvragen. Omwille van het Dublin Verdrag konden we geen asiel aanvragen in Duitsland en dienden we terug te keren naar België. Vrienden maken op school is moeilijk omdat ik nooit weet hoelang ik er zal blijven.
Ik hoop zo hard dat ik kan studeren en dat de inspanningen en opofferingen van mijn moeder opbrengen. Ondertussen zijn we bijna vier jaar in België en hebben we nog steeds niets..
ENG
————————————————————————————————————————————————————
Four years back, my parents made the difficult decision to flee our homeland of Lebanon and seek a better life in Europe.
This is my story.
After we made the decision to leave, we got in touch with a Turkish human trafficker who would help us with the crossing. We paid him a considerable amount of money to get us safely to the Greek border.
We hiked non-stop for almost two days with little food. By the second day, we had almost no food left.
Halfway through our trek, we bumped into armed strangers who posed as the Coast Guard and forced us to pay money. My father relinquished his expensive watch.
After a long trip, we had to hide from the police in a cart with animals. There we were with about 30 adults, and children. Due to the heavy weight and high speed, the wheel exploded. We had to stop at a gas station, where we had to hide from the police again until a new solution was found.
I got into an argument with my father which caused us to emerge from our hiding place for a moment and so we got caught by the police. My life was like a terrible movie. We were arrested and spent one day and a half in jail. Then we moved to the asylum center in Greece.
We stayed there for about two months, after which we met a new human trafficker. Our goal was to move to Germany, because we have relatives there, but he convinced us to go to Belgium.
My life was exactly a terrible movie I had ended up in….
He provided us with fake passports. I had to wear a veil so I looked like the girl on the passport. We traveled most of our route by train so we had to sleep in stations frequently. Since then I don’t like trains and stations. The smell of urine and alcohol (it often happened that people urinated at night near where we were sleeping, and there were many alcoholics staying in the stations) immediately reminds me of that period.
During the trip, my family fell apart. When we briefly stayed in France, my father and brother left and I stayed behind with my mother.
Once we arrived in Belgium with my mother, we went to the Commissariat Général to ask for asylum after which they put us on a bus to take us to a refugee camp.
In that camp there were no private rooms. The rooms were only separated by curtains, and the bathroom was shared with all the girls. I felt so miserable. We only got a few meals in the camp, and when I was angry with my family I had nowhere to go to cry because we lived in a shared room. We only got €1 pocket money per day so I couldn’t buy anything for myself either….
My mother started working in that camp for the first time. She cleaned the bathrooms and the floor. My mother was eight months pregnant at the time.
After eight months we were told that our asylum application had not been accepted.
During our trip, we often slept in stations and in the open air.
Meanwhile, we already lived in three different places in Belgium: Menen, Sint-Niklaas and Kortrijk. It is difficult to build a life somewhere because we never know how long we can stay. I first stayed 8 months in the reception center in Menen, then 10 months in the reception center in Sint-Niklaas. In between we went to Germany because we wanted to apply for asylum there. Because of the Dublin Convention, we could not apply for asylum in Germany and we had to return to Belgium. Making friends at school is difficult because I never know how long I will stay there.
I hope so hard that I can study and that the efforts and sacrifices of my mother made will pay off. Meanwhile, we have been in Belgium for almost four years and we still have nothing….